Wzorce, którymi zajmuje się psychoterapia, kształtowały się latami. Ich zmiana nie polega na zdobyciu nowej informacji o sobie, tylko na stopniowym doświadczaniu czegoś innego w relacji, a to wymaga czasu i regularności.
Kryzysy po drodze
W trakcie procesu wiele razy pojawia się zwątpienie i utrata wiary w sens dalszej pracy. To nie jest oznaka porażki, tylko element terapii. Właśnie dlatego na początku ustalamy wspólny cel, to on pozostaje punktem odniesienia w trudniejszych momentach.
Co daje regularność
Spotkania odbywają się raz lub dwa razy w tygodniu. Stały rytm sprawia, że praca nie zaczyna się za każdym razem od nowa, a to, co dzieje się między sesjami, może zostać wniesione do gabinetu i zrozumiane.
Długość terapii zależy od wielu czynników: od tego, czego dotyczy praca, jak długo trudność towarzyszy człowiekowi i jak głęboko jest zakorzeniona. Nie ma jednego właściwego czasu trwania procesu ‐ ważniejsze jest, żeby miał on swój rytm, cel i regularność, a postępy były omawiane na bieżąco.
Zmiana, która ma być trwała, potrzebuje czasu ‐ ale nie oznacza to pracy w nieskończoność. Dobra terapia kończy się wtedy, gdy osiągnięty cel okazuje się stabilny: gdy trudne wzorce przestają rządzić codziennością, a człowiek czuje, że potrafi poradzić sobie sam.
